Tłumacz przysięgły języka angielskiego | Biuro Tłumaczeń BTP Tłumaczenia Konin

Język angielski jest językiem zachodniogermańskim, który wziął swój początek z
anglo-fryzyjskich dialektów przyniesionych do Brytanii przez germańskich
osadników i rzymskie wojska z terenu obecnych północnych Niemiec i Holandii. Na
początku, język staroangielski był mieszaną grupą dialektów, obrazującą
różnorodne źródła anglosaskiej ludności ówczesnej Anglii. Jeden z tych dialektów,
późny zachodniosaski, w końcu zyskał przewagę. Pierwotny staroangielski
następnie był pod wpływem obcym ze względu na dwie fale inwazji. Pierwsza to
inwazja Wikingów, użytkowników języków skandynawskich; zdobyli oni i
skolonizowali części Brytanii w ósmym i dziewiątym wieku. Druga to inwazja
Normanów w XI wieku. Mówili oni językiem starofrancuskim i rozwinęli
anglo-normańską odmianę języka angielskiego. Te dwie inwazje spowodowały, że
angielszczyzna stała się do pewnego stopnia językiem mieszanym (chociaż nie był
to pidgin   prawdziwie mieszany język w ścisłym lingwistycznym znaczeniu tego
słowa).

Współżycie ze Skandynawami zaowocowało zauważalnym gramatycznym
uproszczeniem i leksykalnym wzbogaceniem anglo-fryzyjskiego rdzenia
angielszczyzny; późniejsza normańska okupacja prowadziła ku przeszczepieniu do
rdzenia germańskiego bardziej wyszukanej warstwy słów z romańskiej gałęzi
języków europejskich. Ten wpływ normański wprowadził angielszczyznę do sądów i
urzędów. W ten sposób angielszczyzna rozwinęła się w "pożyczający" język o
wielkiej elastyczności i bogatym słownictwie.

Alfabet angielski jest obecnie tożsamy z alfabetem łacińskim i składa się z
dwudziestu sześciu liter.

Pisownia angielska, w szczególności pisownia samogłosek, jest bardzo
nieregularna. Dodatkowo występuje duże geograficzne zróżnicowanie wymowy.
Dialekty różnią się na wiele sposobów, jedną z najbardziej znanych różnic jest
występowanie lub niewystępowanie  r  przed spółgłoską i w absolutnym wygłosie.
Dialekty różnią się też znacznie systemami samogłosek.

Język angielski jest językiem pozycyjnym i analitycznym (duże znaczenie odgrywają
czasowniki posiłkowe), choć występują też pewne elementy fleksji. Są to relikty
indoeuropejskiego systemu deklinacji i koniugacji, w pełni zachowanego w językach
słowiańskich i łacinie, a częściowo w staroangielskim. Odmiana przez przypadki
dotyczy zaimków, rzeczowniki posiadają tylko dopełniacz (Saxon genitive), tworzony
z końcówką -s.

W języku angielskim występują przedimki: określony the i nieokreślony a(n). Formy
an używa się przed wyrazami wymawianymi z nagłosową samogłoską   an hour ale
a union. Co niezwykłe wśród języków indoeuropejskich, nie istnieje kategoria
rodzaju gramatycznego, z wyjątkiem zaimków trzeciej osoby liczby pojedynczej.

W języku angielskim występują dwa czasy morfologiczne   teraźniejszy i przeszły.
Łącznie z konstrukcjami gramatycznymi można wyróżnić szesnaście czasów
gramatycznych i konstrukcji osadzających czynności w odpowiednim czasie.
Wyróżnia się cztery kategorie czasowe.

Z języka angielskiego do polskiego przechodzi ogromna liczba wyrazów. Są to
głównie terminy naukowo-techniczne, głównie o źródłosłowie grecko-łacińskim (np.
akronim "laser", itp.) i związane z kulturą masową (np. "baseball", "jazz",
"football").

Przyjęły się też pewne angielskie zwroty konwersacyjne i wykrzykniki, jak np. "OK",
"sorry", "hello", "oops", "wow".

Zaobserwować można też zmianę sposobu wymawiania zapożyczeń z innych
języków na korzyść ich wymowy w jęz. ang, np.: "image" czy "quiz".

Wskazuje się też na niewielki wpływ języka angielskiego na ortografię i interpunkcję
polszczyzny: użycie wielkich liter (szczególnie w tytułach i nazwach), wzmożone
użycie kursywy, użycie (podwójnego) apostrofu, a także kropki dziesiętnej.

Niektóre podobieństwa pochodzą ze wspólnej indoeuropejskiej genezy obu
języków.
______
Opracowano na podstawie: http://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99zyk_angielski