tłumacz przysięgły i techniczny języka niemieckiego
tłumaczenia z języka angielskiego i innych języków
niemiecki - angielski - francuski - holenderski - włoski - hiszpański - duński - szwedzki - fiński - czeski - chorwacki - słoweński - bułgarski - rumuński - rosyjski - ukraiński - węgierski - turecki - grecki
Zasoby
Płatności on-line
Beata Kołodziejczak
Język szwedzki
język północnogermański wschodni (wschodnioskandynawski), używany głównie w
Szwecji i częściach Finlandii, przez ok. 9 mln ludzi. W Finlandii język szwedzki jest,
obok fińskiego, językiem urzędowym, z uwagi na 5% szwedzkojęzycznych
obywateli Finlandii zamieszkałych głównie na wybrzeżach tego kraju. Szwedzki jest
dość dobrze zrozumiały dla Norwegów i w mniejszym stopniu także dla
Duńczyków. Język standardowy w Szwecji, tzw. rikssvenska (szwedzki państwowy)
oparty jest na dialektach regionu sztokholmskiego.
W mowie potocznej używane są powszechnie wyraźne dialekty. Większość jest
jednak doskonale zrozumiała dla pozostałych użytkowników języka szwedzkiego.
Obecnie można wyróżnić dwa zespoły dialektów: w Szwecji i Finlandii, jednak
istnieje też zespół dialektów języka szwedzkiego z Estonii, jednak prawie wszyscy
Estońscy Szwedzi opuścili Estonię po zajęciu jej przez Armię Czerwoną. W
południowej części Szwecji Skanii (Sk?ne) język mówiony uległ silnym wpływom
duńskim, z bardzo gardłową wymową. Ludność Wysp Alandzkich mówi dialektem
zbliżonym do północnosztokholmskiego. Większość zapożyczeń w języku
szwedzkim pochodzi z języków: niemieckiego, francuskiego i angielskiego,
pośrednio z łaciny i greki.
Charakterystyczną cechą języka szwedzkiego jest obfitość samogłosek,
posiadających 9 fonemów podstawowych, a wliczając w nie rozróżnienie między
długimi i krótkimi samogłoskami 17 fonemów samogłoskowych. Szwedzka
spółgłoska sj (sje-ljudet), której dialektalne warianty odpowiadają w przybliżeniu
głoskom sz lub ś, w wersji podstawowej nie ma odpowiednika w innych językach
(choć w podobny sposób wymawia się ją w języku holenderskim).
